رفتن همیشه بی‌دلیل است و آمدن همیشه دلیلی دارد تن نیست آدمی عدد است کم‌ می‌شود هر روز آدمی می‌اندیشد و تن می‌نویسد چه نیازی به سربلندی وقتی آسمان روی شانه‌های من است سنگ کتابِ بردباری‌ست آتش... ادامه متن

گئورگ تراكل ادامه متن

La Figlia Che Piange دختری که می‌گرید۱ ۱۹۱۷ برگردان شاپور احمدی O quam te memorem virgo …. اوه به کدام نام بخوانمت دوشیزه …. ؟۲ ۱٫ سرنام شعر به زبان ایتالیایی است. ۲٫ سرنبشته برگرفته ا... ادامه متن

چه تنهایی عظیمی‌ست وقتی هیچ معنایی نیابی جایی‌ که معنایی هست. و چه تنهایی موحشی است کوری، در نور کامل روز و کری، در شکوه یک آواز ولی، هیچ درنیافتن آن‌جا که هیچ معنایی نیست، و کوری در دل شب و... ادامه متن

نخست دیرزمانی در او نگریستم چندان‌که چون نظر از وی بازگرفتم در پیرامونِ من همه چیزی به هیئتِ او درآمده بود آن‌گاه دانستم که مرا دیگر از او گریز نیست. # ادامه متن

دو شهید ریلکه ادامه متن

مثل همه ی تصویرهایی که تاکنون فراموش‌مان کرده‌اند گاهی از منظر چشم جهان دور می‌شویم راه بهشت از گردنه‌های سخت می‌گذرد نازنین! برایت شعری گفته‌ام که به مرثیه‌ای برای خودم تبدیل شده است   ادامه متن

هوشنگ چالنگی ادامه متن

شمس_لنگرودی ادامه متن

باید بمیرم. اگرچه هیچ‌چیز نمی‌میرد چراکه هیچ‌چیز به کفایت مومن نیست تا توانِ مردنش باشد. روز نمی‌میرد، می‌گذرد. گل سرخ، فقط رنگ می‌بازد. خورشید به کناری می‌رود و نمی‌میرد. تنها من که لمس کرد... ادامه متن

وقتی کسی زیاد از رفتن حرف می‌زند قبلاً رفته است فقط می‌خواهد مطمئن شود چیزی از او در تو جا نمانده است کمک کن چمدانش را ببندد چترش را به او پس بده لبخندش را آوازهایش را همین‌طور سایه‌اش را که... ادامه متن

ادامه متن

توان دوست‌داشتن ودوست‌داشته‌شدن توان شنفتن توان ديدن و گفتن توان اندُه‌گين و شادمان‌شدن توان خنديدن به وسعت دل، توان گريستن از سُويدای جان توان گردن به غرور برافراشتن درارتفاع شُکوه‌ناک فروت... ادامه متن

آن که مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت درِ این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد تنه ای بر در این خانه ی تنها زد و رفت دل تنگش سر گل چیدن ازین باغ نداشت قدمی چن... ادامه متن

مولانا… ما ز بالاییم و بالا می رویم ما ز دریاییم و دریا می رویم ما از آن جا و از این جا نیستیم ما ز بی‌جاییم و بی‌جا می رویم لااله اندر پی الالله است همچو لا ما هم به الا می رویم قل تع... ادامه متن

  عشق راهی‌ست برای بازگشت به خانه بعد از کار بعد از جنگ بعد از زندان بعد از سفر بعد از من فکر می‌کنم فقط عشق می‌تواند پایان رنج‌ها باشد به همین خاطر همیشه آوازهای عاشقانه می‌خوانم من همان سر... ادامه متن

مگر می شود به سیل گفت جاری نشو ؟ می شود آیا به زلزله گفت بایست بایست و اینقَدَر تن و بدنِ زمین را نلرزان ؟ من هم نتوانستم ، نتوانستم جلوی عشق را بگیرم آمد چشمهایم را غرق کرد دلم را لرزاند و... ادامه متن

ادامه متن

پدرم همیشه می‌گفت: زود خوابیدن و زود بیدار شدن آدم را سالم، پول‌دار و عاقل می‌کند. در خانه، ساعت هشت چراغ‌ها خاموش بود و سپیده‌دم با بوی قهوه و بِیْکِن و نیمرو از خواب بلند می‌شدیم. پدرم یک... ادامه متن

اسماعیل خویی وقتی که من بچه بودم، پرواز یک بادبادک می‌بردت از بام‌های سحرخیزی پلک تا نارنج‌زاران خورشید آه، آن فاصله‌های کوتاه. وقتی که من بچه بودم، خوبی زنی بود که بوی سیگار می‌داد و اشک‌ها... ادامه متن

ادامه متن

حافظا! این چه کید و دروغی‌است کز زبان می و جام و ساقی‌است؟ نالی ار تا ابد، باورم نیست که بر آن عشق بازی که باقی ست من بر آن عاشقم که رونده است ادامه متن

  جواد_گنجعلی اعتراف می‌کنم صبح‌ها معلمی بودم که به دبستان می‌رفت غروب‌ها کودکستانی که به خانه برمی‌گشت.   ادامه متن

در آغاز کلمه بود روزی که بر او تهمت بستند، طرد شد محاصره شد دست‌گیر شد به او تجاوز شد و به دست حکومت‌ها اعدام شد. در آغاز پایان بود!   ادامه متن

شبیه قایقی باژگون میان ملحفه‌های آبی خوابیده بود خوابی در عمق دریاها آن‌گاه که خزه‌ها سکوت را چون رقصی بی‌وقفه به آغوش می‌کشند در رویایی که ماهی‌ها به جستجوی حقیقت انسانی را می‌یابند پیراهن... ادامه متن

۱) مرا دنیا صدا کن در من هزار تولد ناتمام است بی شمار راه نرفته ۲) گاهی وقتها سنگریزه ام در بستر رودخانه و گاه رودخانه ام بر بستری از سنگ رفته ام یا مانده ام؟ ۳) خیابانی که از دیدار تو باز م... ادامه متن

ناتاشا ترتوی که خود از مادری سیاهپوست و پدری سفید پوست به دنیا آمده است از تاریخ سیاهانِ بسیار نوشته است و آن را با شرح حال زندگیِ شخصی اش آمیخته است. کتاب “سرباز بومی” او برنده... ادامه متن