اوشن وونگ (متولد ۱۹۸۸) شاعر و نویسندهی ویتنامی–آمریکایی است.
شعرهای او بر مرز بدن، جنگ، مهاجرت، خانواده و زبان حرکت میکنند؛ جایی که حافظهی فردی با تاریخِ خشونتبار گره میخورد.
وونگ با زبانی تصویری و عاطفی، اما کنترلشده، از پدرانِ غایب، بدنهای زخمی و هویتِ در حال فروپاشی مینویسد؛ بیآنکه به شعار یا سانتیمانتالیسم بلغزد.
مجموعهی شعر Night Sky with Exit Wounds او را به یکی از صداهای شاخص شعر معاصر آمریکا تبدیل کرد.
پدرم را دیدم
که از دریا بیرون میآمد،
پیراهنش خیسِ سالهایی
که هیچوقت برنگشتند.
گفتم:
پدر،
من دیگر آن پسری نیستم
که تو در آب置 گذاشتی.
گفت:
و من
آن مردی نیستم
که قول داده بود
ساحل را بلد باشد.
میان ما
دریا ایستاده بود؛
نه راهِ عبور،
بلکه چیزی
برای بهخاطر آوردن.
