شعری از ژول میشلـه – برگردان به پارسی: سیروس شاملو و مجید راسخی

مرد به شکار می‌رود و می‌ستیزد.
زن دسیسه می‌چند و خیال می‌بافد،
او مادر وهم است،
مادر خدایان،
چشمی نهان‌بین دارد،

پروبالـی که توان پرواز به بی‌کران تخیل می‌بخشدش.
خدایان همچون مردمان
بر سینهٔ زنی
زاده می‌شوند و می‌میرند.

ژول میشلـه